چراغی تابنده تر از مجذوبعلیشاه نمیابم بقلم آناهیتا

110

معرفت نیست دراین معرفت آموختگان

 بعد از این دست من و دامن لب دوختگان

 مولای عزیزم, ای بزرگوار چگونه می‌توان این همه گناه را بخشیدو ‌ساکت ماند .

علی مروت پیشه کرد و بعدچهل سال گفت : اینک زمان ذوالفقار رسیده .

علی زمانم  هر کسبه کسی نازد ما هم به تو مینازیم.

حصرت را گلباران کرده ای.

شاید آنجا کسی باشد لیاقت فهم شما را بیشتر از مریدان ظاهری شما داشته باشد.

قربانتان گردم بیایید و حصر ما را هم گلستان نمایید .

بی شما این راه تاریک است و من در این وادی گم میشوم، چراغی تابنده تر از مجذوبعلیشاه نمیابم.

فراق شما وحوروشان خیالی و راه تاریک و چشم بدون تو کور ٫کجا رود این بیچاره مفلوک .

 بداد ما برس ای خورشید تابناک که غیر از تو تمام راهها فریب است و دروغ ما را در کشتی خود جا بده و دست از ما برندار که به بیراهه خواهیم رفت.

قربانت گردم دلم برایتان تنگ است ما را به خود وا مگذار که بسیار دشوار است بی تو بودن را لمس کردن و در کور راهها بدون تابندگی وجود حضرتعالی راه درست را پیدا کردن .

 علی جانم بیا  تا گم نشویم.

ما نیازمند الطاف شما هستیم . ما را ببخش و بیا که اگر خواهی درهای حصر میشکند.

خود را از ما نگیر که تنبیهی بس بزرگی است.

ما امید به رحمانیت شما داریم وبس.

من غیر از شما هیچ نمیشناسم ‌غیر از شما هیچ نخواهم، ما را مورد  آزمایش قرار مده که بی شک بدون شما نمیتوانیم درست فکر کنیم و در اینهمه کوره راه، راه درست را پیدا کنیم.

باش تا باشیم و بمان تا بمانیم.

ای حضرت دوست ما را با تمام گناهانمان ببخش و بیا که بی تو حتی فکر کردن گناه است.

بیا تا متحد شوند این قوم از هم گسیخته و برگرد تا پیدا نکنند فرصت طلبان راهی برای اغفال من و امثال من که بس باریک و تاریک است این راه بدون انوارتان شاه.

اگر یک تک دلی باشد به زنجیر غمت برگرد

 که او بی تونمی یابد ره منزل در این مرداب

بیا تا گل برفشانیم و می در ساغر اندازیم

فلک را سقف بشکافیم وطرحی نو در اندازیم

اگر غم لشگر انگیزد که خون عاشقان ریزد

من وساقی به هم سازیم و بنیادش براندازیم

مولا جانم برگرد و خود به این حصر خاتمه بده که بی تو توان هیچ کاری نیست.

شب تاریک و بیم موج و گردابی هایل

کجادانند حال ما سبکباران ساحل‌ها

توام شاهی و من بنده تو را خواهم به هر ذره

 بیا ای تو همه خوبی ،امید و عشق هر بنده

عقاب سرکشی جانا مده بر کرکسی فرصت

که غنیمت داندش انرا همان کرکس به نامردی

چه خوش می‌گویدش شاعر:

نه هر که چهره بر افروخت دلبری داند

نه هر که  آیینه سازد سکندری داند

خوشحالم که نه میدانم و نه میخواهم بدون عشق تو این هر دو بجز غرور و تکبر ندارد. من مفلوک بیسوادت را تنها مگذار.

مولانا :

ما در ره عشق تو اسیران بلاییم کس نیست چنین عاشق بیچاره که ماییم
بر ما نظری کن که در این شهر غریبیم بر ما کرمی کن که در این شهر گداییم
زهدی نه که در کنج مناجات نشینیم وجدی نه که در گرد خرابات برآییم
نه اهل صلاحیم و نه مستان خرابیم اینجا نه و آنجا نه که گوییم کجاییم
حلاج وشانیم که از دار نترسیم مجنون صفتانیم که در عشق خداییم
ترسیدن ما هم چو از بیم بلا بود اکنون ز چه ترسیم که در عین بلاییم
ما را به تو سریست که کس محرم آن نیست گر سر برود سر تو با کس نگشاییم
ما را نه غم دوزخ و نه حرص بهشت است بردار ز رخ پرده که مشتاق لقاییم
دریاب دل شمس خدا مفتخر تبریز رحم آر که ما سوخته ی داغ خداییم

 

بقلم : آناهیتا